SERAT SABDOPALON _ KAWACA MINTURUT
TEMBANG SINOM
[Sebuah narasi berisi kisah memilukan perihal
takluknya agama Buddha dalam kancah sistem kekuasaan di Tanah Jawa. Hal ini
terjadi ketika penyebar agama islam telah berhasil menyusupkan perempuan muslim
cantik berdarah Cina/Campa dengan dalih sebagai hadiah buat Sang Raja Majapahit
yang diketika itu bernama Majalengka, yakni Prabu Brawijaya. Sang raja
terpengaruh selirnya tersebut dan dari selir ini lahir Raden Patah yang
kemudian meneruskan misi penyebaran agama islam melalui sistem kekuasaan di
tanah Jawa sekaligus meruntuhkan Kerajaan Hindu-Buddha terbesar di Nusantara yakni Majapahit].
1. Padha sira ngelingana, carita ing nguni-nguni, kang kocap ing sêrat Babad,
Babad nagri Mojopahit, nalika duk ing nguni, Sang-a Brawijaya Prabu, pan samya pêpanggihan,
kaliyan Njêng Sunan Kali, Sabda Palon Naya Genggong rencangira.
Ingatlah kalian semua, akan cerita masa lalu,yang
tercantum didalam Babad(sejarah), Babad (sejarah)Negara Majapahit, ketika itu,
Sang Prabhu Brawijaya, tengah bertemu, dengan Kangjeng Sunan Kalijaga, ditemani
oleh Sabdo Palon dan Naya Genggong.
2. Sang-a Prabu Brawijaya, sabdanira arum manis, nuntun dhatêng punakawan,
Sabda Palon paran karsi, jênêngsun sapuniki, wus ngrasuk agama Rasul. heh ta
kakang manira, meluwa agama suci, luwih bêcik iki agama kang mulya.
Sang Prabhu Brawijaya, bersabda dengan lemah lembut,
mengharapkan kepada kedua punakawan( pengiring dekat )-nya, Sabdo Palon
bagaimana pendapatmu, diriku ini sekarang, sudah memeluk Agama Rasul (Islam),
wahai kalian kakang berdua, ikutlah memeluk agama suci, lebih baik karena ini
agama yang mulia.
3. Sabda Palon matur sugal, Yen kawula botên arsi, ngrasuka agama Islam, wit
kula puniki yêkti, Ratuning Danghyang Jawi, momong marang anak putu, sagung
kang para Nata, kang jumênêng ing tanah Jawi, wus pinasthi sayêkti kula
pisahan.
Sabdo Palon menghaturkan kata-kata agak keras, Hamba
tidak mau, memeluk agama Islam, sebab hamba ini sesungguhnya, Raja Danghyang (
Penguasa Gaib ) tanah Jawa, memelihara kelestarian anak cucu (penghuni tanah
Jawa), (Serta) semua Para Raja, yang memerintah di tanah Jawa, sudah menjadi
suratan karma(wahai Sang Prabhu), kita harus berpisah.
4.
Klawan Paduka sang Nata, wangsul maring sunya ruri, mung kula matur petungna,
ing benjang sak pungkur mami, yen wus prapta kang wanci, jangkêp gangsal atus
taun, wit ing dintên punika, kula gantos agami, gama Budi kula sêbar ing tanah
Jawa.
Dengan Paduka Wahai Sang Raja, kembali ke Sunyaruri
(Alam kosong tapi ber-'isi'; Alam yang tidak ada tapi ada), hanya saja saya
menghaturkan sebuah pesan agar Paduka menghitung, kelak sepeninggal hamba,
apabila sudah datang waktunya, genap lima ratus tahun, mulai hari ini, akan
saya ganti agama (di Jawa), agama Buddhi akan saya sebarkan ditanah Jawa.
5.
Sinten tan purun nganggeya, yêkti kula rusak sami, sun sajakken putu kula,
brêkasakan rupi-rupi, dereng lêga kang ati, yen durung lêbur atêmpur, kula
damêl pratandha, pratandha têmbayan mami, ardi Mrapi yen wus njêblug mili
lahar.
Siapa saja yang tidak mau memakai, akan saya hancurkan,
akan saya berikan kepada cucu saya sebagai tumbal, makhluk halus berwarna-warni
(Energy negative semesta), belum puas hati hamba, apabila belum hancur lebur,
saya akan membuat pertanda, pertanda sebagai janji serius saya, yaitu manakala
gunung Merapi apabila sudah meletus mengeluarkan lahar.
6. Ngidul ngilen purugira, ngganda bangêr ingkang warih, nggih punika wêkdal
kula, wus nyêbar agama Budi, Mêrapi janji mami, anggêrêng jagad satuhu,
karsanireng Jawata, sadaya gilir gumanti, botên kenging kalamunta kaowahan.
Kearah selatan barat mengalirnya, berbau busuk air
laharnya, itulah waktunya, sudah mulai menyebarkan agama Buddhi, Merapi janji
saya, sungguh akan menggelegar jagad ini,(sudah) Kehendak Tuhan, (karena)
segalanya (pasti akan) berganti, dan tidak mungkin untuk dirubah lagi.
7. Sangêt-sangêting sangsara, kang tuwuh ing tanah Jawi, sinêngkalan tahunira,
Lawon Sapta Ngesthi Aji, upami anyabrang kali, prapteng têngah-têngahipun,
kaline banjir bandhang, jêrone ngêlêbna jalmi, kathah sirna manungsa prapteng
pralaya.
Sangat sangat sengsara, yang hidup ditanah Jawa,
perlambang tahun kedatangannya, LAWON SAPTA NGESTI AJI ( LAWON ; 8, SAPTA ; 7,
NGESTHI ; 9, AJI ; 1 = 1978 Saka), seandainya menyeberangi sungai, ketika masih
berada ditengah-tengah, banjir bandhang akan datang tiba-tiba, tingginya air
mampu menenggelamkan manusia, banyak manusia sirna karena mati.
8. Bêbaya ingkang tumêka, warata sak Tanah Jawi, ginawe Kang Paring Gêsang, tan
kenging dipun singgahi, wit ing donya puniki, wontên ing sakwasanipun, sadaya
pra Jawata, kinarya amrêtandhani, jagad iki yêkti ana kang akarya.
Bahaya yang datang, merata diseluruh tanah Jawa, diciptakan oleh Yang
Memberikan Hidup, tidak bisa untuk ditolak, sebab didunia ini, dibawah
kekuasaan, Tuhan dan Para Dewa, sebagai bukti, jagad ini ada yang menciptakan.
9. Warna-warna kang bêbaya, angrusakên Tanah Jawi, sagung tiyang nambut karya,
pamêdal botên nyêkapi, priyayi keh bêranti, sudagar tuna sadarum, wong glidhik
ora mingsra, wong tani ora nyukupi, pamêtune akeh sirna aneng wana.
Bermacam-macam mara bahaya, merusak tanah Jawa, semua
yang bekerja, hasilnya tidak mencukupi, Pejabat banyak yang lupa daratan,
Pedagang mengalami kerugian, yang berkelakuan jahat semakin banyak, yang
bertani tidak menghasilkan apa-apa, hasilnya banyak terbuang percuma dihutan,
(maksudnya habis untuk mengelola tanah tapi hasil panen tidak ada).
10.Bumi
ilang bêrkatira, ama kathah kang ndhatêngi, kayu katahah ingkang ilang,
cinolong dening sujanmi, pan risaknya nglangkungi, karana rêbut rinêbut, risak
tataning janma, yen dalu grimis keh maling, yen rina-wa kathah têtiyang
ambengal.
Bumi hilang berkahnya, banyak hama mendatangi,
pepohonan banyak yang hilang, dicuri manusia, kerusakannya sangat parah, sebab
saling berebut, rusak tatanan moral, apabila malam hujan banyak pencuri,
apabila siang banyak perampok.
11.Heru hara sakeh janma, rêbutan ngupaya anggêring praja, tan tahan pêrihing
ati, katungka praptaneki, pagêblug ingkang linangkung, lêlara angambra-ambra,
warading saktanah Jawi, enjing sakit sorenya sampun pralaya.
Huru hara seluruh manusia, saling berebut kekuasan
kerajaan, tidak tahan perdihnya hati, disusul datangnya, wabah penyakit luar
biasa mematikan, penyakit berjangkit kemana-mana, merata seluruh tanah Jawa,
pagi sakit sorenya mati.
12.Kêsandhung wohing pralaya, kasêlak banjir ngemasi, udan barat salah mangsa,
angin gung anggêgirisi, kayu gung brasta sami, tinêmpuhing angin agung, kathah
rêbah amblasah, lepen-lepen samya banjir, lamun tinon pan kados samodra bêna.
Belum selesai wabah kematian, ditambah banjir bandhang
yang menghabisi (nyawa), hujan angin salah musim, angin besar mengerikan,
pohon-pohon besar bertumbangan, disapu angin yang besar, banyak yang roboh
berserakan, sungai-sungai banyak yang banjir, apabila dilihat bagaikan lautan.
13.Alun minggah ing daratan, karya rusak têpis wiring, kang dumunung kering
kanan, kajêng akeh ingkang keli, kang tumuwuh apinggir, samya kentir trusing
laut, sela gêng sami brasta, kabalêbêg katut keli, gumalundhung gumludhug
suwaranira.
Ombak naik kedaratan (Tsunami), membuat rusak pesisir
pantai, yang berada dikiri kanannya, pohon banyak yang hanyut, yang tinggal
dipesisir, hanyut ketengah lautan, bebatuan besar hancur berantakan, tersapu
ikut hanyut, bergemuruh nyaring suaranya.
14.Hardi agung-agung samya, huru-hara nggêgirisi, gumlêgêr swaranira, lahar
wutah kanan kering, amblêbêr angêlêbi, nrajang wana lan desa gung, manungsanya
keh brastha, kêbo sapi samya gusis, sirna gêmpang tan wontên mangga puliha.
Seluruh gunung berapi, huru hara mengerikan, menggelegar suaranya, lahar tumpah
disisi kanan dan kiri gunung, menenggelamkan, menerejang hutan dan perkotaan,
manusia banyak yang tewas, kerbau dan Sapi habis, sirna hilang tak bisa
dipulihkan lagi.
15.Lindhu ping pitu sêdina, karya sisahing sujanmi, sitinipun samya nêla,
brêkasakan kang ngêlêsi, anyeret sagung janmi, manungsa pating galuruh, kathah
kang nandhang roga, warna-warna ingkang sakit, awis waras akeh kang prapteng
pralaya.
Gempa bumi sehari tujuh kali, membuat ketakutan manusia,
tanah banyak yang retak-retak, makhluk halus (energy negative semesta) yang
menghabisi, menyeret semua manusia, manusia menjerit-jerit, banyak yang terkena
penyakit, bermacam-macam sakitnya, jarang yang bisa sembuh malahan banyak yang
menemui kematian.
16.Sabda Palon nulya mukswa, sakêdhap botên kaeksi, wangsul ing jaman limunan,
langkung ngungun Sri Bupati, njêgrêg tan bisa angling, ing manah langkung
gêgêtun, kêduwung lêpatira, mupus karsaning Dewadi, kodrat iku sayêkti tan kêna
owah.
Sabdo Palon kemudian menghilang, sekejap mata tidak
terlihat sudah, kembali ke alam misteri, sangat keheranan Sang Prabhu, terpaku
tak mampu bicara, dalam hati merasa menyesal, merasa telah berbuat salah,
akhirnya hanya bisa berserah kepada Tuhan, janji yang telah terucapkan itu
sesungguhnya tak akan bisa dirubah lagi.
[Narasi tersebut diatas sebagian kutipan kisah percakapan Prabu Brawijaya Sang Raja
Majapahit dan Sabdo Palon serta Naya Genggong sebagai cikal bakal runtuhnya Kerajaan Majapahit dimana agama Buddha
di tanah Jawa yang mengutamakan budi pekerti dan keluhuran hati akan
tergantikan oleh agama islam yang penuh dengan intrik dalam ranah kekuasaan di
tanah Jawa. Namun, Sabdo Palon menjanjikan akan mengambil alih kembali setelah
500 tahun kekuasaan islam dalam sistem kekuasaan di tanah Jawa terhitung mulai
saat beliau moksa_penulis]